سومریها، آشوریها و بسیاری از تمدنهای پیشین از قیر به طور وسیعی استفاده میکردند و از این ماده به عنوان ماده ضد رطوبت و نیز برای محافظت از چوب و موارد مختلفی نظیر مومیایی کردن، مجسمه سازی و تزیینات استفاده میشد.
همچنین قیر موجود در بسترهای طبیعی به همراه آجرهای پخته شده به صورت ماستیک در ساختمان معابد، پایه پلها، خیابانها و خانهها به کار برده شده است. در حدود چهار الی پنج قرن پیش از میلاد مسیح، هخامنشیان نیز از قیر برای آببندی در تخت جمشید استفاده کردهاند که هنوز آثار آن در این مجموعه مشاهده می شود.
معادل انگلیسی قیر Bitumen است و اولین کاربرد این واژه در زبان لاتین به حدود سالهای ۱۴۶۰ میلادی برمیگردد. در انگلیسی امریکایی آن را Asphalt مینامند که در فارسی معادل “مخلوط آسفالتی” است.
آغاز صنعت مدرن قیر را میتوان به 1712میلادی نسبت داد که سنگهای قیرطبیعی در فرانسه کشف شدند. در آن هنگام مواد قیری را به طور سادهای به صورت کلوخه روی سطح جادههای محلی پخش میکردند تا ترافیک به تدریج آنها را ساییده و متراکم کند. این تکنیک کاملاً موفقیتآمیز بود و در مدت کوتاهی پیشرفتهایی در این زمینه حاصل شد که ازجمله پورد کردن و گرم کردن مواد قبل ازاستفاده بود. سپس آسفالتها را با کوبیدن و مسطح کردن توسط آهن داغ (اتو) متراکم و محکم میکردند. این ماده که عموماً به نام سنگ آسفالت متراکم (Compressed Rock Asphalt ) شناخته میشد، با موفقیت بسیاری در خیابانهای اروپا بهکار گرفته و فراگیر شد.
